1974 - Μνήμες που πονούν

Μετά τον άγριο ξυλοδαρμό που υπεστήκαμε, όλοι ήμασταν αιματωμένοι, με πρησμένα μάτια, φουσκωμένα πρόσωπα και μωλωπισμένα σώματα. Ήρθε η στιγμή της τελετής της εκτέλεσης. Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος πήραν θέσεις, όπλισαν και σημάδεψαν, έτοιμοι να γράψουν τον επίλογο της τραγωδίας μας. Ένας Τουρκοκύπριος μας πλησίασε με ειρωνικό ύφος και μας είπε: "Κάντε για τελευταία φορά την προσευχή σας". Η εκτέλεση φαινόταν αναπόφευκτη. Ανταλλάξαμε βλέμματα σιωπηλά, γαλήνια και αποχαιρετιστήρια. Εγώ σκέφτηκα αμέσως τη μητέρα μου, που ανησυχούσε πάντα με την παραμικρή απουσία μου από το σπίτι. Αναρωτήθηκα για τα αδέρφια μου, Σωφρόνη και Κλεάνθη, επίσης στρατιώτες που δεν ήξερα αν ήταν ζωντανοί. Σκεφτόμουν πώς θα αντέξει η μάνα μας, αν χάσει και τα τρία της παιδιά. Σκέφτηκα τον πατέρα μου και όλους τους αγαπημένους μου που θα έχανα. Βρήκα παραηγοριά με τη σκέψη ότι ίσως τους συναντούσα στην άλλη ζωή.