|
Πώς μετουσιώνεται η απουσία, αφού να νικηθεί δεν μπορεί; Σε ποιες συνήθειες κρύβεται η διαπραγμάτευση του ανθρώπου με το τραύμα του; Ένας ζωγράφος βάζει τα καλά του για να ζωγραφίσει. Ένας νέος κρατάει τη γραμμή του τηλεφώνου μόνο και μόνο για να επιβεβαιώνει ότι κανείς δεν τον ψάχνει. Μια γιαγιά στολίζει το σπίτι της με λογής-λογής μπιμπελό, άγουστα κι αταίριαστα, γιατί το καθένα έχει την ιστορία του. Μια γυναίκα αρνείται να πάρει τα χάπια της γιατί διώχνουν τον αγαπημένο της. Μέσα από αναπάντεχες συναντήσεις, προσωπικές εξομολογήσεις και σιωπηλές μάχες, οι ήρωες αποκαλύπτουν την αχίλλειο πτέρνα τους, σε στιγμές ανυποψίαστες. Στιγμές που τους γειώνουν και τους ενεργοποιούν. Όπως λίγο απ' το αφρόγαλα που, σαν θλίψη, είναι έτοιιμο να ξεχειλίσει. Όπως ένα επιφανειακό γδάρσιμο, που γεννά την αποδοχή πως οι διαδρομές της ψυχής δε βιάζονται. Κι όπως ένα ζευγάρι πυρίμαχα γάντια, που όμως δεν προστατεύουν από τη φωνή του επικριτή. Ας τους κρατήσουμε το χέρι καθώς αγωνίζονται να κάνουν την υπέρβαση. Ίσως μας θυμίσουν πως, όσο μοναδικός κι αν είναι ο δρόμος του καθενός, οι πιο βαθιές λαχτάρες μας, δε διαφέρουν τόσο πολύ.
