|
Όχι, δεν είναι αυτήν την επιστροφή που ήθελα και διατηρούσα στο παιδικό μυαλό μου τόσα χρόνια. Ποθούσα ο γυρισμός μου να γίνει μέσα σε αυτήν την τεράστια γειτονιά. Να χαθώ μέσα στα θεόρατα δένδρα. Με τις αποστάσεις να είναι μακρνές και το αυλάκι να είναι ποτάμι και να είναι γεμάτο νερό και όχι ξερά χόρτα. Να τρέχω μέσα στα χωράφια με τις καταπράσινες πορτοκαλιές και τις ευλογημένες ελιές, όπως τότε. Και οι πανύψηλοι καλαμιώνες να λυγίζουν από τον άνεμο μπροστά μου, σαν να με καλωσορίζουν. Αυτή την επιστροφή οραματιζόμουνα και αυτήν θέλω! Επισκέφτηκα αρκετές φορές το σπίτι μου και θα ξαναπάω, όσο και να με πληγώνει. Τώρα γιατί γύρισα, δεν ξέρω ακόμα. Ίσως να θέλω να μείνει άσβεστη η επιθυμία μου για επιστροφή. Ή ίσως να θέλω να μη σβήσουν οι τόσες αναμνήσεις της παιδικότητάς μου, που κάθε φορά που το βλέπω, μου γεμίζουν το μυαλό και την καρδιά και με κάνουν να περιμένω και να υπομένω την επόμενη φορά, που θα χαθώ σε αυτό το πελώριο πέπλο του παιδικού μου ονείρου. Να ανανπεύσω ξανά τον αέρα του τόπου μου, που κανένας δεν μπορεί να μου τον στερήσει. Τον αέρα που η μυρωδιά του μου ξυπνά αναμνήσεις και με ξανακάνει παιδί. Το παιδί που θα περιμένει μέχρι τη μέρα της αληθινής επιστροφής και ας έχει άσπρα μαλλιά.
