Παγιδευμένοι στα ξόβεργα πενήντα χρόνια

Ποιος κρατά στα χέρια του τη μοίρα των ανθρώπων; Ο Θεός ή οι ισχυροί της γης, εκείνοι που κυβερνούν με τη δύναμη του χρήματος και των όπλων; Στην Παλαιστίνη, ένας πατέρας φορτώνει σ’ ένα παλιό αυτοκίνητο το βιος και τα παιδιά του, αναζητώντας ένα μικρό κομμάτι γης όπου δεν θα τα σκοτώσουν. Στην Κύπρο, πριν από πενήντα χρόνια, το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν: άνθρωποι κυνηγημένοι και ξεριζωμένοι, που έψαχναν τα παιδιά που χάθηκαν, τα σπίτια που χάθηκαν, τις ζωές που χάθηκαν, χωρίς ποτέ να καταλάβουν το γιατί. Πενήντα χρόνια τώρα, ζουν παγιδευμένοι ανάμεσα στον πόνο και την ελπίδα, ριζωμένοι σε μια γη που τους πλήγωσε μα παραμένει πατρίδα. Κι όμως, περιμένουν ακόμη τη λύτρωση. Μα ποιος μπορεί στ’ αλήθεια να δώσει την απάντηση; «Γι’ αυτό, κύριοι, σας συμβουλεύω, τα μεγάλα τα λόγια να τ’ αφήσετε γι’ αυτούς που δεν έμαθαν τον μεγάλο τον πόνο που δε χώθηκε μες στην καρδιά τους τ’ ακονισμένο μαχαίρι που δε χόρεψαν με το θάνατο χέρι με χέρι. Να’ χουμε θάρρος είπατε; Μα πώς νομίζετε πως επιβιώνει, κύριοι, αυτός ο λαός; Πώς νομίζετε πως κρατεί στην απαλάμη τα σκοτωμένα παιδιά του και κοιτάζει τον ήλιο κάθε πρωί; Και τι να τις κάνει, πλέον, κύριοι, τις σοφές συμβουλές σας;»