|
Στο τέταρτο ποιητικό της βιβλίο Τρεις φωνές, η Ανθή Μαρωνίτη περνάει από το λυρικό της προσωπικό λόγο που γνωρίσαμε στις άλλες της συλλογές, σε μια δραματική ποιητική σύνθεση: τρεις φωνές εδώ διαλέγονται, τρεις αφηγήσεις εναλλάσσονται και αλληλοσυμπληρώνονται - τελεία πουθενά. Η φωνή ενός άνδρα που ανακαλεί τα βιώματα του εγκλεισμού του, τη σχέση του με το δημόσιο βίο και την Ιστορία η φωνή μιας γυναίκας που μεταφέρει τον εγκλεισμό στον ιδιωτικό, προσωπικό της χώρο και μια τρίτη φωνή (το ποιητικό εγώ;) που ανοίγει και κλείνει τη σύνθεση, και που παρεμβαίνει σαν τον χορό στην αρχαία τραγωδία. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) Όταν, ως τεχνουργός του λόγου, έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα κομμάτι του παρελθόντος που σε σημάδεψε, το εύκολο είναι να εκτονώσεις την οργή σου με φωνήματα ηχηρά, να χτυπηθείς σπαραχτικά και λυτρωτικά συνάμα [...]. Το δύσκολο είναι να τα κρατήσεις όλα αυτά κάτω από την επιφάνεια και να τα μεταστοιχειώσεις σε καλλιτεχνική μορφή ικανή να μεταφέρει, χωρίς κραυγές, συμπαγές, ακέραιο το πάθος του δημιουργού στον αναγνώστη. Και αυτό η Ανθή Μαρωνίτη [...] το κατορθώνει όσο λίγοι ομότεχνοί της.
